Looksmaxxing stanowi jedno z najgłośniejszych zjawisk ostatnich lat w sferze mediów społecznościowych. Zwłaszcza wśród młodych mężczyzn, którzy poszukują sposobów na poprawę wyglądu i sylwetki, aby stać się jeszcze lepszą wersją siebie. Rosnące zainteresowanie trendem idzie w parze ze wzrostem popularności takich substancji jak syntetyczne peptydy, SARMy czy sterydy anaboliczne. Choć często są przedstawiane jako skuteczna droga do osiągnięcia wymarzonej sylwetki, ich stosowanie wiąże się z poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Niestety wiele osób koncentruje się wyłącznie na potencjalnych korzyściach, ignorując ryzyko i długofalowe skutki zdrowotne związane z używaniem tych substancji. Sprawdź, czym jest looksmaxxing i dlaczego coraz więcej ekspertów zwraca uwagę na zagrożenia związane z tym trendem.
Co to jest looksmaxxing?
Looksmaxxing jest internetowym trendem, który dotyczy podejmowania działań w celu maksymalizacji atrakcyjności fizycznej i poprawy wyglądu. Termin ten stanowi połączenie dwóch angielskich słów: looks (wygląd) i maxxing (maksymalizacja. Początkowo określenie funkcjonowało w niszowych społecznościach internetowych tzw. manosfery, czyli koncentrujących się wokół męskiego wyglądu i randkowania. Z biegiem czasu wyszedł poza zamknięte fora i trafił do mainstreamu, co umożliwiły aplikacje mediów społecznościowych jak TikTok, Instagram czy YouTube.
Na czym polega looksmaxxing i kogo dotyczy?
Spektrum działań określaonych jako looksmaxxingu jest bardzo szerokie i obejmuje zarówno praktyki o niskim ryzyko (softmaxxing / soft looksmaxxing), jak i bardziej radykalne metody (hardmaxxing / hard looksmaxxing). Trend looksmaxxingu dotyczy w głównej mierze młodych mężczyzn, a platformy social mediów jedynie spotęgowały jego popularność. Media społecznościowe umożliwiają użytkownikom nie tylko prezentowanie efektów metamorfoz, ale i tworzenie hermetycznych grup skoncentrowanych wokół tematu oceny wyglądu i sposobów zwiększenia jego atrakcyjności.
Soft looksmaxxing i hard looksmaxxing – dwa bieguny jednego trendu
Różnorodność działań wykorzystywanych w looksmaxxingu doprowadziła do ich umownego podziału na dwie grupy. Pierwsza odnosi się do tych, która bazuje na zdrowym stylu życia i nie wiąże się ze stosowaniem leków bądź innych substancji o potencjalnie wysokim ryzyku. Druga jest powiązana z bardziej bezkompromisowymi metodami np. zabiegami chirurgicznymi czy farmakologią. To właśnie ta druga grupa sprawia, że looksmaxxing jest postrzegany jako trend szczególnie niebezpieczny dla zdrowia młodych osób.
Softmaxxing
Soft looksmaxxing to sposoby na poprawę wyglądu poprzez zmianę codziennych nawyków. Do niniejszej grupy zalicza się aktywność fizyczną, prawidłowo zbilansowaną dietę, odpowiednią ilość snu oraz regularną pielęgnację skóry i dbanie o higienę osobistą. Softmaxxing to także m.in. systematyczna pielęgnacja zarostu i fryzury, redukcja nadmiernego poziomu tkanki tłuszczowej, kontrola prawidłowej masy ciała czy higiena jamy ustnej.
Zdecydowana większość działań należących do grona softmaxxingu nie stanowi zagrożenia dla zdrowia. Wręcz przeciwnie – zdrowy sen, regularne treningi, prawidłowe odżywianie czy właściwa higiena przynoszą wymierne korzyści zdrowotne. Problem pojawia się wtedy, gdy dążenie do poprawy wyglądu popycha do podejmowania skrajnych decyzji, a koncentrowanie się na własnej atrakcyjności bardziej przypomina obsesję aniżeli troskę o samego siebie.
Hardmaxxing
W przypadku hard looksmaxxingu mamy do czynienia ze znacznie bardziej radykalnymi sposobami na zmianę wyglądu. Mowa tu zarówno o zabiegach z zakresu medycyny estetycznej czy operacjach plastycznych, jak i stosowaniu różnych substancji farmakologicznych np. leków niezgodnie ze wskazaniami, syntetycznych peptydów typu BPC-157, sterydów anabolicznych bądź SARM-ów.
To właśnie hardmaxxing sprawia, że dbanie o własną atrakcyjność przeradza się w realne zagrożenie dla zdrowia. Z punktu widzenia farmacji sportowej szczególnie niebezpieczne jest sięganie po środki farmakologiczne bez odpowiedniej wiedzy, konsultacji ze specjalistą czy niepewnego źródła. Co gorsza, w przypadku młodych osób dodatkowym niebezpieczeństwem jest fakt, że ich organizm jest w fazie rozwoju. Dlatego też konsekwencje np. ingerencji hormonalnych wskutek stosowania sterydów anaboliczno-androgennych mogą być szczególnie poważne.
Umowne granice troski o samego siebie
Niestety w praktyce granica pomiędzy soft i hard looksmaxxingiem nie zawsze jest wyraźna. Nawet zdrowy styl życia może z czasem przerodzić się w coraz bardziej restrykcyjne i nieodpowiedzialne działania, zwłaszcza gdy chęć uzyskania perfekcyjnego wyglądu staje się nadrzędnym celem. Dlatego mówiąc o looksmaxxingu nie należy zwracać uwagi wyłącznie na to, co dana osoba robi, ale również jak daleko jest gotowa posunąć się, aby uzyskać oczekiwany efekt.
| Element | Soft looksmaxxing | Hard looksmaxxing |
|---|---|---|
| Główny cel | Poprawa wyglądu poprzez zmianę codziennych nawyków | Radykalna zmiana wyglądu i sylwetki |
| Dieta | Zbilansowane odżywianie oraz kontrola prawidłowej masy ciała | Bardzo restrykcyjne diety lub skrajne manipulowanie masą ciała |
| Aktywność fizyczna | Częstotliwość i intensywność treningów dostosowana do potrzeb i możliwości organizmu |
Ekstremalne treningi, które są skoncentrowane wyłącznie na poprawie wyglądu |
| Sen i regeneracja | Dbanie o odpowiednią ilość snu, aby zapewnić organizmowi optymalną dozę odpoczynku | Sen i odpoczynek schodzą na dalszy plan – kluczowym celem jest wzrost atrakcyjności za wszelką cenę |
| Pielęgnacja | Skóra, włosy, zarost, higiena jamy ustnej | Bazowanie na inwazyjnych zabiegach i procedurach |
| Medycyna estetyczna | Przeważnie nie jest konieczna | Korzystanie z zabiegów medycyny estetycznej i operacji plastycznych |
| Farmakologia | Brak konieczności stosowania leków lub środków dopingujących | Regularne stosowanie SARMów, syntetycznych peptydów, sterydów anabolicznych i leków poza wskazaniami – przeważnie z nieznanych i nielegalnych źródeł |
| Poziom ryzyka | Zwykle niski przy racjonalnym podejściu | Zazwyczaj wysoki, szczególnie przy samodzielnym stosowaniu substancji farmakologicznych |
Dlaczego looksmaxxing zdobył tak dużą popularność?
Jednym z głównych powodów rosnącej popularności looksmaxxingu są media społecznościowe. Platformy jak TikTok, Instagram czy YouTube umożliwiły przeniesienie trendu z zamkniętych społeczności internetowych do mainstreamu. Natomiast krótkie materiały prezentujące spektakularne metamorfozy typu przed i po są wyjątkowo atrakcyjne dla młodych użytkowników. Poprawa wyglądu zostaje w nich przedstawiona jako proces, który nie tylko można zaplanować, ale i zmierzyć i stopniowo optymalizować.
Niezwykle istotnym elementem looksmaxxingu jest bowiem przekonanie, że pojęcie atrakcyjności składa się z kilku konkretnych czynników. Począwszy od linii żuchwy i proporcji twarzy, przez stan skóry i rodzaju fryzury, a skończywszy na poziomie tkanki tłuszczowej i muskulaturze ciała. Niniejsze kwestie zaczynają być traktowane jako kolejne parametry wymagające poprawy. W społecznościach skupionych wokół tego trendu funkcjonują również charakterystyczne określenia np. mewing (układanie języka przy podniebieniu promowane jako sposób na poprawę rysów twarzy) czy mogging (przewyższanie innych osób pod względem atrakcyjności fizycznej).
Looksmaxxing a social media – co pokazują badania naukowe?
Opisany mechanizm dobrze obrazuje badanie Halpina i wsp. (2025), w którym przeanalizowano 8072 komentarze opublikowane na forum społeczności looksmaxxingowej. Każdego miesiąca forum odwiedza około 6 milionów użytkowników. Autorzy badania wykazali, że dyskusje internautów koncentrowały się na m.in. szczegółowej ocenie męskiego wyglądu, w tym asymetrii twarzy czy budowy okolicy brwiowej. W społeczności zaobserwowano też pojawiające się sugestie znacznie dalej idących modyfikacji ciała np. chirurgiczne wydłużanie kończyn. Ponadto badacze zwrócili uwagę, że niektóre treści publikowane na forum mogą negatywnie oddziaływać na zdrowie i samoocenę uczestników.
Takie podejście może być szczególnie atrakcyjne dla nastolatków i młodych mężczyzn, ponieważ daje pozorne poczucie kontroli nad własnym wyglądem. Zamiast ogólnej rady zadbaj o siebie użytkownicy grup dyskusyjnych otrzymują zestaw konkretnych wskazówek dotyczących diety, treningu, skóry, włosów czy sylwetki. Początkowo mogą to być działa typowe dla softmaxxingu, które niewiele różnią się od popularnego w mediach społecznościowych glow up (pozytywnej przemiany dotychczasowego wyglądu i wizerunku). Jednak problem pojawia się wtedy, gdy osiągnięty rezultat przestaje być wystarczający i rozpoczyna się poszukiwanie coraz szybszych i bardziej radykalnych sposobów na poprawę atrakcyjności.
Nie bez znaczenia pozostaje również presja wywierana przez idealizowane sylwetki i wizerunki zaprezentowane w Internecie. W badaniu prospektywnym King i wsp. (2026), obejmującym 488 kobiet i mężczyzn (18-30 lat), sprawdzono wpływ korzystania z mediów społecznościowych skoncentrowanych na wyglądzie na zachowania i poczucie uczestników. Większe korzystanie z social mediów w czasie sześciu tygodni doprowadziło do wzrostu niezadowolenia z własnego ciała oraz nasilenia zaburzeń dotyczących zachowań żywieniowych. Ponadto autorzy publikacji zwrócili uwagę, że zależności były niewielkie i w pewnym stopniu dwukierunkowe. Oznacza to, że problemy z odżywianiem się mogły sprzyjać wzmożonemu oglądaniu treści związanych z wyglądem.
W kontekście młodych mężczyzn warto przywołać wyniki eksperymentu Beos i wsp. (2026). W niniejszym badaniu wzięło udział 282 mężczyzn, których podzielono na trzy grupy. Pierwsza oglądała na TikToku treści związane z fitnessem, druga z suplementacją, a trzecia neutralne materiały podróżnicze. Krótkotrwała ekspozycja na idealizowane treści z branży fitness była skorelowana m.in. do obniżenia satysfakcji z własnego sposobu odżywiania oraz zwiększenia chęci do korzystania z kreatyny. Wyniki tego badania pokazują, że nawet krótki kontakt z określonym rodzajem treści publikowanych w mediach społecznościowych może wpływać na decyzje i postawy dotyczące diety i suplementacji.
Ciągłe porównywanie własnego wyglądu i codziennego życia z influencerami, modelami czy innymi użytkownikami może więc zwiększyć znaczenie przypisywane atrakcyjności fizycznej. W przypadku części osób kolejnym etapem przestaje być zmiana fryzury, pielęgnacja skóry czy regularny trening. Młodzi decydują się na restrykcyjne diety, zabiegi medycyny estetycznej lub stosowanie środków farmakologicznych. W ten sposób granica między dbaniem o wygląd a podporzadkowaniem mu zdrowia zaczyna stopniowo zanikać.
Jakie substancje są wykorzystywane w looksmaxxingu?
W internetowych społecznościach skoncentrowanych na hardmaxxingu pojawiają się różne substancje, które są rekomendowane do osiągnięcia różnorodnych rezultatów. Począwszy od wzrostu masy mięśniowej czy redukcji tkanki tłuszczowej, a skończywszy na poprawie jakości skóry czy przyśpieszeniu regeneracji. Najczęściej wymienianymi są sterydy anaboliczno-androgenne, SARMy, syntetyczne peptydy czy popularne analogi GLP-1. Co więcej, w wielu przypadkach mówi się też o rozmaitych lekach, które stosuje się poza zarejestrowanymi wskazaniami.
Problem polega na tym, że część tych substancji jest w przedstawiana w mediach społecznościowych jako prosty i wygodny sposób do uzyskania wymarzonego wyglądu. Niesamowite efekty są mocniej eksponowane aniżeli realne dane na temat działań niepożądanych, przeciwwskazań czy długoterminowych konsekwencji zdrowotnych. Co więcej, istnieje dodatkowe ryzyko dotyczące zakupu preparatów z nielegalnych lub niesprawdzonych źródeł. Wówczas istnieje niebezpieczeństwo, że rzeczywisty skład i dawka substancji czynnej różnią się od tych zadeklarowanych przez sprzedawcę.
Sterydy anaboliczne
Sterydy anaboliczno-androgenne (SAA) to związki wykazujące działanie zbliżone do testosteronu. Wykorzystuje się je przede wszystkim do wzrostu masy i siły mięśniowej. Część z nich ma zastosowanie medyczne, lecz stosowanie SAA bez wskazań lekarskich w celu modyfikacji sylwetki oznacza duże ryzyko dla zdrowia. Główna motywacją do użycia sterydów anabolicznych w looksmaxxingu jest możliwość szybkiego uzyskania umięśnionej sylwetki. Jest to szczególnie ważne dla osób, którym zależy na sylwetce z dużą masą mięśniową i niskim poziomem tkanki tłuszczowej – często stanowiącej wyznacznik męskiej atrakcyjności. Wówczas SAA kojarzone z środkami dopingującymi w sporcie wyczynowym i kulturystyce stają się narzędziem do zmiany własnego wyglądu.
Związek pomiędzy obrazem własnego ciała a stosowaniem SAA znajduje potwierdzenie w piśmiennictwie naukowym. Przegląd systematyczny autorstwa Zaiser i wsp. (2024), obejmujący 22 badania, wskazał niezadowolenie z własnego ciała jako jeden z istotnych czynników dotyczących użycia sterydów anaboliczno-androgennych. Z kolei Ganson i wsp. (2026) pokazują znaczenie środowiska internetowego. W niniejszym badaniu obejmującym 1515 chłopców i mężczyzn stwierdzono, że częstszy kontakt w mediach społecznościowych z treściami prezentującymi umięśnione sylwetki, suplementy i środki wspomagające rozwój masy mięśniowej oraz częstsze porównywanie własnego wyglądu z innymi internautami wiązały się z większą deklarowaną skłonnością do stosowania SAA. Warto też przywołać wyniki badania ankietowanego przeprowadzonego przez Brytyjską Agencję Antydopingową (UKAD) wśród 1043 osób w wieku 16-25 lat. Aż 6% respondentów potwierdziło, że codziennie natrafia w mediach społecznościowych na reklamy preparatów będących sterydami anaboliczno-androgennymi.
Sterydów anabolicznych nie należy traktować zarówno jako środków dopingujących, ani preparatów do optymalizacji wyglądu. Przyjmowanie SAA bez kontroli lekarza lub certyfikowanego farmaceuty sportowego może doprowadzić do zaburzenia osi hormonalnej oraz wpływać na stan i funkcjonowanie narządów wewnętrznych. Ucierpieć może też zdrowie psychiczne. U osób młodych skutki uboczne są tym bardziej niebezpieczne, gdyż następuje ingerencja w organizm znajdujący się w okresie rozwoju.
SARMy
Selektywne modulatory receptora androgenowego (ang. Selective Androgen Receptor Modulators, SARMs) opracowano z założeniem uzyskania efektu anabolicznego w określonych tkankach (zwłaszcza w mięśniach i kościach) poprzez oddziaływanie na wspomniany receptor. Działanie SARMów ma być jednocześnie ograniczone w zakresie niektórych efektów androgenowych, które są charakterystyczne dla testosteronu czy innych sterydów anabolicznych. Do najpopularniejszych przedstawicieli należą m.in. ligandrol (LGD-4033), ostaryna (enobosarm, MK-2866) czy testolone (RAD-140).
To właśnie obietnica wzrostu masy mięśniowej przy znacznie mniejszym ryzyku występowania działań niepożądanych sprawiła, że SARMy zdobyły popularność w środowisku fitness i kulturystki. Obecnie pojawiają się również w internetowych społecznościach skupionych wokół looksmaxxingu. Jednak warto mieć świadomość, że nie są to bezpieczniejsze wersje sterydów. Przegląd Bond i wsp. (2025) wskazuje, że choć w badaniach przedklinicznych związki typu SARM mogą wykazywać korzystny stosunek działania anabolicznego do androgenowego, to jednak wciąż nie wiadomo, w jakim stopniu wspomniana selektywność tkankowa przekłada się na istotną przewagę kliniczną nad typowymi środkami androgenowymi.
Szczególnym problemem jest sposób promocji i dystrybucji SARM-ów. Amerykańska Agencja Żywności i Leków (FDA) zwraca uwagę, że materiały publikowane w mediach społecznościowych przedstawiają je nastolatkom i młodym dorosłym jako szybki sposób na poprawę wyglądu czy osiągnięcie lepszych wyników sportowych. Przywołane wcześniej badanie ankietowe UKAD wykazało, że aż 29% respondentów miało okazję widzieć co najmniej raz w tygodniu reklamę internetową środków należących do selektywnych modulatorów receptora androgenowego. Natomiast 5% potwierdziło, że natrafia na takie treści reklamowe każdego dnia. Znacznie gorsza informacją jest ta, że prawie jedna trzecia respondentów przyznała się do zakupu takiego preparatu po uprzednim obejrzeniu reklam i materiałów promocyjnych. Warto też dodać, że związki te można znaleźć w sprzedaży internetowej jako produkty przeznaczone wyłącznie do celów badawczych. I to pomimo tego, że są oferowane konsumentom do użycia, aby zmodyfikować sylwetkę.
O popularności SARM-ów wśród młodych mężczyzn dowodzą wyniki badania ankietowego Efimenko i wsp. (2022). Wśród 343 respondentów deklarujących stosowanie tych preparatów aż 98,5% stanowili mężczyźni. Natomiast wśród nich 72,3% miało 18-29 lat. Co więcej, ponad 90% uczestników kupowała SARMy za pośrednictwem internetu i nie konsultowało ich stosowania z lekarzem bądź innym specjalistą.
Światowa Agencja Antydopingowa (WADA) klasyfikuje selektywne modulatory receptora androgenowego jako zabronione środki anaboliczne. FDA nie zatwierdziła ich stosowania u ludzi, stąd są traktowane jako niezatwierdzone leki. Oznacza to, że ich użycie może doprowadzić do m.in. zaburzeń hormonalnych czy uszkodzenia wątroby.
Syntetyczne peptydy
Peptydy są bardzo zróżnicowaną grupą związków, a niektóre leki peptydowe (np. teryparatyd stosowany w osteoporozie czy zykonotyd wykorzystywany do leczenia przewlekłego bólu) mają bardzo dobrze udokumentowane zastosowanie medyczne. W kontekście looksmaxxingu zainteresowanie budzą jednak eksperymentalne lub niezatwierdzone preparaty peptydowe, które są promowane w internecie jako cudowne środki do przyśpieszenia regeneracji, poprawy kompozycji sylwetki, wzrostu masy mięśniowej czy polepszenia kondycji skóry i włosów. Do najczęściej wymienianych należą m.in. BPC-157, TB-500, CJC-1295, GHK-Cu czy Melanotan-II.
Związki te różnią się od siebie mechanizmem działania i deklarowanym przeznaczeniem. BPC-157 i TB-500 są reklamowane przede wszystkim jako środki wspomagające regenerację tkanek np. w okresie rekonwalescencji. CJC-1295 ma oddziaływać na oś hormonu wzrostu oraz IGF-1. W przypadku peptydu miedziowego GHK-Cu sugeruje się korzystny wpływ na wygląd skóry, gojenie się ran czy przeciwdziałanie oznakom starzenia. Natomiast Melanotan-II ma wspomagać wywołanie efektu opalenizny bez szkodliwego oddziaływania promieniowania UV.
Niestety głównym problemem syntetycznych peptydów jest fakt, że jakość dostępnych dowodów naukowych jest znacznie mniejsza od ich wielkiej popularności. Przeglądy naukowe opublikowane w latach 2025-2026 (Mayfield i wsp.; Menidas & Awan; Meza i wsp.) zwracają uwagę, że dane dotyczące realnej poprawy regeneracji i sprawności wskutek stosowania BPC-157, TB-500 czy CJC-1295 pochodzą przede wszystkim z badań przedklinicznych. Wciąż jest jednak niewiele dobrze zaprojektowanych badań z udziałem ludzi. Stąd efekty obserwowane w modelach komórkowych lub zwierzęcych nie mogą być traktowane jako potwierdzenie skuteczności ich działania i bezpieczeństwa stosowania.
Dodatkowy problem tkwi w sposobie dystrybucji peptydów, które podobnie jak SARMy, są sprzedawane w internecie jako preparaty wyłącznie do celów badawczych. Taki model sprzedaży utrudnia ocenę rzeczywistego składu, czystości oraz zawartości deklarowanej substancji. Warto dodać, że w przypadku BPC-157 FDA wskazuje na bardzo ograniczoną liczbę danych dotyczącą bezpieczeństwa i potencjalnych niejasności z m.in. immunogennością i jakością preparatów peptydowych. W efekcie ryzyko związane z ich stosowaniem może wynikać nie tylko z działania samej substancji, ale także z niepewnej jakości produktu dostępnego w sprzedaży internetowej.
Analogi GLP-1
Agoniści receptora glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1) to grupa leków wykorzystywanych w leczeniu cukrzycy typu 2 i otyłości. Do najbardziej znanych należy semaglutyd, który jest agonistą receptora GLP-1. Natomiast tirzepatyd jest podwójnym agonistą, gdyż wiąże się z receptorami GIP i GLP-1. Leki te wpływają na regulację apetytu i wzrost uczucia sytości. Niektóre preparaty zawierające te substancje mają zatwierdzone wskazanie do kontroli masy ciała u osób z otyłością lub nadwagą współistniejąca z określonymi problemami zdrowotnymi.
Niestety rosnąca popularność tych leków sprawiał, że zaczęto je postrzegać jako wygodny sposób na szybką redukcję tkanki tłuszczowej i uzyskanie szczuplejszej sylwetki. Z tego powodu pojawiają się także w kontekście looksmaxxingu. Zwłaszcza w przypadku stosowania przez osoby bez medycznych wskazań i wyłącznie w celu zmiany wyglądu. Europejska Agencja Leków (EMA) podkreśla, że leki z tej grupy nie zostały zatwierdzone do tzw. kosmetycznego odchudzania, czyli redukcji masy ciała u osób bez otyłości czy nadwagi powiązanej z różnymi schorzeniami.
Nie oznacza to, że leki oddziałujące na układ GLP-1 są niebezpiecznymi lub eksperymentalnymi substancjami jak SARMy czy syntetyczne peptydy. To produkty lecznicze o potwierdzonych zastosowaniach klinicznych, ale ich stosowanie poza wskazaniami medycznymi, wyłącznie w celu poprawy wyglądu zmienia bilans potencjalnych korzyści i ryzyka. Może to wiązać się z m.in. biegunką, nudnościami czy wymiotami. Dlatego farmakoterapia nie powinna być traktowana jako zamiennik racjonalnej diety i aktywności fizycznej. W kontekście sportu warto również zwrócić uwagę na stanowisko WADA dotyczące leków GLP-1 i ich miejsca w przepisach antydopingowych.
Leki stosowane poza wskazaniami i w celach pozamedycznych
W temacie looksmaxxingu często pojawiają się leki wykorzystywane poza zarejestrowanymi wskazaniami (off-label) lub przyjmowane w celach pozamedycznych, aby zmienić wygląd. Obie sytuacje należy od siebie odróżnić.
- Stosowanie off-label jest elementem praktyki medycznej i może być uzasadnione, jeżeli decyzja lekarza opiera się na dostępnych dowodach naukowych. Przykładem jest podawanie małych dawek doustnego minoksydylu, który choć pierwotnie został opracowany jako leki na nadciśnienie, jest często wykorzystywany w farmakoterapii schorzeń związanych z utratą włosów.
- Samodzielne przyjmowanie leków bez wskazań medycznych (w przypadku looksmaxxingu) będzie wiązało się z m.in. szybsza utratą tkanki tłuszczowej, wzrostem umięśnienia lub modyfikacją innych cech wyglądu. Tutaj przykładem jest podawanie hormonów tarczycy, aby zintensyfikować redukcję masy ciała. Pozamedyczne stosowanie produktów leczniczych może wówczas prowadzić do poważnych działań niepożądanych.
Problemem nie jest więc samo pojęcie off-label, a wykorzystywanie farmakoterapii bez właściwych wskazań i nadzoru medycznego wyłącznie jako narzędzie do szybkiej poprawy wyglądu. Oprócz przywołanych hormonów tarczycy za przykład mogą posłużyć leki diuretyczne (moczopędne, które wskutek zmniejszenia zawartości wody w organizmie powodują uzyskanie szczuplejszego wyglądu. Inną i równie częstą praktyką jest nadużywanie leków przeczyszczających, co ma wspomóc odchudzanie. Jednak w obu przypadkach tymczasowa utrata masy ciała nie ma nic wspólnego z rzeczywistą redukcją tkanki tłuszczowej. Co gorsza, mogą powodować realne problemy zdrowotne m.in. odwodnienie czy niedobory witamin i minerałów.
Wspólnym mianownikiem stosowania tych substancji jest dążenie do uzyskania efektów szybciej, niż pozwalają na to dieta czy ćwiczenia. W przypadku młodych osób znaczenie mogą mieć również takie czynniki jak presja wyglądu, konieczność porównywania się z innymi osobami w mediach społecznościowych oraz łatwy dostęp do informacji i preparatów oferowanych w internecie. Normalizacja farmakologicznego wspomagania wyglądu, zwłaszcza na własną rękę, może jednocześnie prowadzić do bagatelizowania potencjalnych konsekwencji zdrowotnych.
Zagrożenia zdrowotne związane z looksmaxxingiem
Ryzyko zdrowotne dotyczące looksmaxxingu zależy przede wszystkim od rodzaju podejmowanych działań. Racjonalna dieta, aktywność fizyczna i zdrowa pielęgnacja ciała nie są aż takim zagrożeniem jak stosowanie sterydów anabolicznych, SARM-ów, peptydów czy farmaceutyków bez uzasadnionych wskazań medycznych. Duże znaczenie mają też dawka, czas stosowania, wiek, stan zdrowia czy jednoczesne przyjmowanie kilku preparatów. W przypadku części eksperymentalnych peptydów dodatkowym problemem pozostaje niewielka liczba badań z udziałem ludzi, co utrudnia rzetelną ocenę ich długoterminowego bezpieczeństwa. Dlatego konsekwencji hardmaxxingu nie można sprowadzić do jednego, konkretnego działania niepożądanego – przeważnie są to skutki uboczne obejmujące różne aspekty ludzkiego zdrowia.
Układ hormonalny
Do najlepiej udokumentowanych zagrożeń związanych z pozamedycznym stosowaniem SAA należą zaburzenia funkcjonowania osi podwzgórze-przysadka mózgowa-gonady. Dostarczenie sterydów anaboliczno-androgennych hamuje naturalną produkcję hormonów regulujących pracę jąder, co może skutkować zmniejszeniem ich objętości, obniżeniem stężenia endogennego testosteronu oraz zaburzeniem spermatogenezy i płodności. Co więcej, po odstawieniu sterydów powrót prawidłowego funkcjonowania gospodarki hormonalnej może trwać wiele miesięcy. Tempo powrotu jest natomiast indywidualne. U niektórych osób stosujących sterydy zaburzenia utrzymują się długo i mogą wymagać nie tylko specjalistycznej diagnostyki, ale i leczenia. Podobne obawy dotyczą SARM-ów, które pomimo deklarowanej selektywności również oddziałują na receptor androgenowy. Dlatego nie należy ich traktować jako bezpieczny sposób na budowę masy mięśniowej pozbawiony wpływu na gospodarkę hormonalną.
Zaburzenia gospodarki hormonalnej mogą być spowodowane przez niewłaściwie stosowane leki. Warto przywołać wcześniej wspomniane hormony tarczycy, których nadmierna podaż może doprowadzić do objawów tyreotoksykozy. Wśród nich należy wymienić bezsenność, osłabienie mięśni czy kołatanie i zaburzenie rytmu serca.
Wątroba
Ryzyko uszkodzenia wątroby jest związane przede wszystkim z niektórymi SARMami i doustnymi sterydami anabolicznymi. Konsekwencje mogą obejmować wzrost aktywności enzymów wątrobowych, cholestazę czy polekowe uszkodzenie wątroby (ang. Drug-induced Liver Injury, DILI). Piśmiennictwo naukowe opisało przypadki DILI po stosowaniu niektórych SARM-ów, w tym ligandrolu (Barbara i wsp. 2020; Koller i wsp. 2021), RAD-140 (Ladna i wsp. 2023; Perananthan & George 2024) i ostaryny (Koller i wsp. 2021). Część tych przypadków wymagała hospitalizacji.
Dodatkowym zagrożeniem jest niepewny skład preparatów pochodzących z nielegalnych lub niesprawdzonych źródeł. Użytkownik może być więc narażony nie tylko na działanie deklarowanej substancji, ale równiez inne związki lub zanieczyszczenia, których obecności nie jest świadomy.
Układ sercowo-naczyniowy
Stosowanie SAA niesie za sobą realne ryzyko dla serca i układu krążenia. Przegląd piśmiennictwa naukowego autorstwa Iliakis i wsp. (2025), że sterydy anaboliczne mogą doprowadzić do m.in. niekorzystnych zmian profilu lipidowego, wzrostu ciśnienia tętniczego czy zmian strukturalnych i funkcjonalnych mięśnia sercowego. Długotrwałe stosowanie dużych dawek SAA jest często powiązane z miażdżycą, zaburzeniami rytmu serca, kardiomiopatią, niewydolnością serca czy zwiększoną szansą występowania zawałów serca czy udarów mózgu. Zagrożenia ze strony układu sercowo-naczyniowego dotyczą także SARM-ów, o czym ostrzega FDA.
Układ pokarmowy i gospodarka wodno-elektrolitowa
W przypadku agonistów receptora GLP-1 do najczęstszych działań niepożądanych należą dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego – biegunki, nudności, wymioty czy zaparcia. Ryzyko nabiera szczególnego znaczenia, gdy leki są stosowane bez wskazań medycznych i wyłącznie w celu szybkiego zmniejszenia masy ciała.
Nie można też przejść obojętnie wobec wcześniej przywołanych leków moczopędnych i środków przeczyszczających. Diuretyki i środki na rozwolnienie sprzyjają utracie wody i elektrolitów, co w konsekwencji sprzyja m.in. odwodnieniu, hipowolemii, hiponatremii czy hipokalemii. Niedobory i zaburzenia elektrolitowe negatywnie wpływają na pracę mięśni i serca, a nawet stanowić bezpośrednie zagrożenie dla życia.
Zdrowie psychiczne
Konsekwencje looksmaxxingu nie ograniczają się wyłącznie do zdrowia fizycznego. Ciągłe analizowanie własnego wyglądu, porównywanie się z wyidealizowanymi wizerunkami oraz koncentrowanie uwagi na własnych niedoskonałościach może nasilać poczucie niezadowolenia z własnego ciała. Takie zachowania przypominają dysmorfofobię, w której osoba nadmiernie koncentruje się na rzeczywistych lub wyobrażonych defektach wyglądu i podejmuje kolejne działania mające je skorygować za wszelką cenę.
Halpin i wsp. (2025) analizując 8072 komentarze jednego z największych forów poświęconych looksmaxxingowi opisali niepokojące mechanizmy funkcjonujące w tej społeczności. Wśród nich pojawiły się:
- Szczegółowe ocenianie wyglądu innych użytkowników.
- Body shaming – krytykowanie lub wyśmiewanie innych z powodu wyglądu fizycznego.
- Masculine demoralisation – osoby odstające od przyjętych w grupie standardów atrakcyjności klasyfikowano jako gorsze lub pozbawione szans na powodzenie w relacjach partnerskich, a w niektórych przypadkach nawet zachęcano tych gorszych użytkowników do działań autodestrukcyjnych (np. samouszkodzeń).
Aplikacje i media społecznościowe mogą być czynnikami wzmacniającym problemy ze zdrowiem psychicznym. Analiza Risiusa, Davida i Ostermaiera (2026) wskazuje, że część aplikacji powiązanych z looksmaxxingiem wykorzystuje sztuczną inteligencję do punktowej oceny twarzy i sugerowania sposobów optymalizacji wyglądu. Natomiast w treściach na TikToku występują elementy ideologii blackpill. Takie narzędzia mogą utrwalać przekonanie, że atrakcyjność to zestaw mierzalnych parametrów, a wartość człowieka i jego powodzenie/pozycja społeczna jest uzależniona przede wszystkim od wyglądu.
Ponadto nie można zapominać, że stosowanie sterydów anaboliczno-androgennych wiąże się ze zmianami nastroju, drażliwością, objawami depresyjnymi czy też możliwością rozwoju uzależnienia.
Szczególne zagrożenia dla nastolatków
Znając skutki hardmaxxingu nie sposób przejść obojętnie wobec faktu, że jest szczególnie niebezpieczny dla nastolatków. Nastoletni organizm przechodzi intensywne zmiany związane z okresem dojrzewania. Ingerencja w gospodarkę hormonalną w tym czasie może zaburzać naturalne procesy rozwojowe. Nadmierna ekspozycja na sterydy anaboliczno-androgenne może m.in. przyspieszać dojrzewanie kostne i zamykanie chrząstek wzrostowych, co z kolei może ograniczyć ostateczny wzrost.
Okres dojrzewania to także kluczowy etap w zakresie rozwoju mózgu, kształtowania obrazu własnego ciała i zachowań związanych ze zdrowiem. Sięganie w tym wieku po SAA, SARMy czy syntetyczne peptydy oznacza nie tylko ryzyko bieżących działań niepożądanych. To także ryzyko długotrwałych konsekwencji zdrowotnych, które mogą ujawnić się lub utrzymywać także w dorosłym życiu. Szczególnym problemem jest przy tym podejmowanie takich decyzji na podstawie porad z mediów społecznościowych, bez diagnostyki i oceny rzeczywistego bilansu potencjalnych korzyści oraz ryzyka.
Skalę wpływu mediów społecznościowych pokazuje wspomniane już badanie ankietowe UKAD – 26% młodych respondentów uznawała za wiarygodne materiały dotyczące środków wspomagających (np. SARM-ów), które publikowali influencerzy. Tymczasem decyzje dotyczące stosowania suplementów czy leków powinny opierać na rzetelnych źródłach i uwzględniać indywidualny stan zdrowia oraz potencjalne ryzyko. W przypadku osób aktywnych fizycznie, w tym także nastolatków, pomocna może być konsultacja z farmaceutą sportowym m.in. w zakresie bezpieczeństwa suplementacji, stosowanych leków, możliwych interakcji czy ryzyka naruszenia przepisów antydopingowych.
Farmacja sportowa a looksmaxxing
Looksmaxxing sam w sobie nie musi oznaczać szkodliwych działań. Problemem jest wtedy, gdy poprawa wyglądu zaczyna opierać się na samodzielnym stosowaniu leków, środków dopingujących, eksperymentalnych peptydów czy preparatów niewiadomego pochodzenia. W takich sytuacjach farmaceuta sportowy może pomóc oddzielić rozwiązania oparte na dowodach naukowych od internetowych trendów, których skuteczność lub bezpieczeństwo pozostają niepotwierdzone.
Konsultacja z farmaceutą sportowym może obejmować:
- Ocenę stosowanych leków i suplementów.
- Analizę możliwych interakcji między preparatami.
- Ryzyko występowania działań niepożądanych.
- Status danej substancji w przepisach antydopingowych.
Istotnym elementem jest również rozpoznanie sytuacji, w której problem wykracza poza suplementację i wymaga konsultacji z innymi specjalistami np. dietetykiem, endokrynologiem, psychiatrą lub psychologiem bądź kardiologiem. W przypadku looksmaxxingu ważne jest ograniczenie ryzyka związanego z nieprzemyślanym lub pozamedycznym stosowaniem substancji w celu poprawy wyglądu.
Looksmaxxing – podsumowanie
Trend looksmaxxingu obejmuje różnorodne działania. Począwszy od zdrowej diety, treningu, pielęgnacji skóry i dbania o sen, aż po pozbawione zdrowego rozsądku stosowanie leków, sterydów anabolicznych czy substancji uznawanych za doping. Sama chęć poprawy wyglądu nie stanowi problemu. Problemem jest osiągnięcie określonej sylwetki lub cech fizycznych za wszelką cenę – niejednokrotnie poprzez radykalne metody, które mogą zagrażać zdrowiu.
Szczególną ostrożność należy zachować wobec rozpowszechnianych w mediach społecznościowych porad dotyczących farmakologii. Popularność danego środka, spektakularne metamorfozy czy rekomendacje influencerów nie są równoznaczne z potwierdzoną skutecznością i bezpieczeństwem. W przypadku suplementów, leków i innych substancji wykorzystywanych w celu poprawy wyglądu podstawą powinny pozostać rzetelne informacje naukowe, indywidualna ocena potrzeb i ryzyka oraz – w razie potrzeby – konsultacje z certyfikowanymi specjalistami np. z zakresu farmacji sportowej.
FAQ – najczęściej zadawane pytania o looksmaxxing
Czy looksmaxxing jest niebezpieczny?
Nie każdy element looksmaxxingu stanowi zagrożenie dla zdrowia. Softmaxxing obejmuje racjonalne i zdrowe odżywianie, odpowiednią ilość snu, regularną aktywność fizyczną, co może przynosić korzyści zdrowotne. Ryzyko znacząco wzrasta w przypadku hardmaxxingu. Zwłaszcza gdy do poprawy wyglądu stosuje się leki, sterydy anaboliczno-androgenne, syntetyczne peptydy i SARMy.
Jakie działania wpisują się w looksmaxxing?
Looksmaxxing można umownie podzielić na dwie grupy działań. Pierwsza jest stosunkowo proste np. pielęgnacja skóry, włosów i zarostu, dbanie o dostatecznie długi i głęboki sen, redukcja tkanki tłuszczowej, wykonywanie ćwiczeń, zmiana nawyków żywieniowych i prawidłowo zbilansowana dieta. Drugi ma bardziej radykalny charakter m.in. zabiegi medycyny estetycznej, operacje plastyczne, stosowanie leków i środków dopingowych.
Jakie substancje są stosowane w looksmaxxingu?
W społecznościach związanych z hardmaxxingiem pojawiają się różne rodzaje substancji. Począwszy od sterydów anaboliczno-androgennych (SAA) i selektywnych modulatorów receptora androgenowego (SARM), przez syntetyczne peptydy, a skończywszy na lekach jak analogi GLP-1, diuretyki czy środki przeczyszczające. Poszczególne preparaty są wykorzystywane do rozmaitych celów m.in. wzrostu masy mięśniowej, utraty zbędnej tkanki tłuszczowej, ograniczenia apetytu, poprawy regeneracji czy modyfikacji niektórych cech wyglądu.
Czy SARMy są bezpieczniejszą alternatywą dla sterydów anabolicznych?
SARMy nie mogą być traktowane jako bezpieczna wersja sterydów anabolicznych (SAA). Mimo selektywnego oddziaływania na receptor androgenowy dostępne dowody naukowe wskazują na możliwość wystąpienia np. zaburzeń hormonalnych czy uszkodzenia wątroby. Dodatkowym problemem jest jakość produktów dostępnych w sprzedaży internetowej oraz brak pewności co do ich rzeczywistego składu.
Czy syntetyczne peptydy są bezpieczne?
Trudno ocenić bezpieczeństwo syntetycznych peptydów jako jednej grupy. Część leków peptydowych (np. analogi GLP-1) ma dobrze udokumentowane zastosowanie medyczne. Zgoła inaczej wygląda sytuacja eksperymentalnych peptydów jak BPC-157 czy GHK-Cu. Dla wielu z nich liczba badań z udziałem ludzi wciąż pozostaje niewielka, przez co ich bezpieczeństwo dotyczące ich długoterminowego stosowania nie jest dobrze poznane.
Dlaczego looksmaxxing może być szczególnie niebezpieczny dla nastolatków?
Organizm nastolatka znajduje się w okresie intensywnego rozwoju, dlatego też ingerowanie w gospodarkę hormonalną za pomocą SAA czy SARMów może mieć poważniejsze i długofalowe konsekwencje zdrowotne niż u osób dorosłych. Dodatkowy problem to presja związana z wyglądem wzmacniana przez porównywanie się z innymi użytkownikami mediów społecznościowych, kontakt z wyidealizowanymi wizerunkami oraz korzystanie z porad publikowanych przez influencerów, którzy nie mają dostatecznej wiedzy medycznej.
Kiedy warto skonsultować suplementację z farmaceutą sportowym?
Konsultacje z farmaceutą sportowym mogą być pomocne przed rozpoczęciem suplementacji – zwłaszcza przy jednoczesnym stosowaniu kilku preparatów lub leków, występowaniu chorób przewlekłych lub uprawianiu sportu objętego przepisami antydopingowymi. Farmaceuta może pomóc ocenić zasadność stosowania preparatu, jego składu, potencjalne interakcje oraz ryzyko działań niepożądanych.
Bibliografia
Barbara, Mary, Sadhna Dhingra, and Ayse L. Mindikoglu. „Ligandrol (LGD-4033)-induced liver injury.” ACG case reports journal 7.6 (2020): e00370.
Beos, Nepheli, Eva Kemps, and Ivanka Prichard. „The impact of fitness and supplement TikTok content on body, nutrition and fitness satisfaction, and intentions to use muscle-building substances in young men.” Body Image 57 (2026): 102082.
Bond, Peter, et al. „Selective androgen receptor modulators: A critical appraisal.” Frontiers in endocrinology 16 (2025): 1634799.
Coutinho, Luis FD, DE Oliveira Neves LF, and Rafael P. Camilo. „A new era of doping? Use of peptide and peptide-analog drugs in recreational and professional sport and bodybuilding: a critical review.” The Journal of Sports Medicine and Physical Fitness (2026).
Efimenko, Iakov V., et al. „Adverse effects and potential benefits among selective androgen receptor modulators users: a cross-sectional survey.” International journal of impotence research 34.8 (2022): 757-761.
FDA (2025, 2 grudnia). Certain bodybuilding products put consumers at risk for heart attack, stroke, serious liver damage and more. https://www.fda.gov/drugs/fraudulent-products/certain-bodybuilding-products-put-consumers-risk-heart-attack-stroke-serious-liver-damage-and-more. [dostęp: 17.09.2026].
FDA (2026, 26 kwietnia). FDA Warns of Use of Selective Androgen Receptor Modulators (SARMs) Among Teens, Young Adults. https://www.fda.gov/consumers/consumer-updates/fda-warns-use-selective-androgen-receptor-modulators-sarms-among-teens-young-adults. [dostęp: 17.09.2026].
Gallagher, Kevin J. „‘Looksmaxxing, Bone Smashing, Emotion Avoiding, and Toughness’: An Analysis of Modern Masculinity Through Brent Robbins’ Anesthetic Culture.” Journal of Humanistic Psychology (2026): 00221678261459547.
Ganson, Kyle T., et al. „Social media engagement and anabolic-androgenic steroid use intentions among boys and men in Canada and the United States.” Body Image 57 (2026): 102057.
Halpin, Michael, et al. „When help is harm: Health, lookism and self‐improvement in the Manosphere.” Sociology of health & illness 47.3 (2025): e70015.
Iliakis, Panagiotis, et al. „Anabolic–androgenic steroids induced cardiomyopathy: a narrative review of the literature.” Biomedicines 13.9 (2025): 2190.
King, Georgia M., Matilda O’Brien, and Siân A. McLean. „Prospective bidirectional associations between social media use, body dissatisfaction, and disordered eating: predicting exacerbation and maintenance among young adults.” Journal of Eating Disorders 14.1 (2026): 85.
Koller, Tomas, et al. „Liver injury associated with the use of selective androgen receptor modulators and post-cycle therapy: Two case reports and literature review.” World journal of clinical cases 9.16 (2021): 4062.
Konig, Daniel J., Angad S. Sidhu, and George S. Corpuz. „Looksmaxxing: straddling the inflection between self-enhancement and self-harm.” Facial Plastic Surgery & Aesthetic Medicine 28.5 (2026): 473-473.
Kowalik, Krzysztof, et al. „Non-medical use of exogenous testosterone and anabolic–androgenic substances in young men: health, psychological, and fertility consequences.” Frontiers in Endocrinology 17 (2026): 1781416.
Ladna, Michael, et al. „Idiosyncratic drug-induced liver injury related to use of novel selective androgen receptor modulator RAD140 (Testalone): a case report.” Journal of Medical Case Reports 17.1 (2023): 134.
Majzoub, Ahmad, and Onder Canguven. „Health consequences of anabolic steroids: a sexual-medicine perspective.” International Journal of Impotence Research (2026): 1-10.
Mayfield, Cory K., et al. „Injectable peptide therapy: A primer for orthopaedic and sports medicine physicians.” The American Journal of Sports Medicine 54.1 (2026): 223-229.
McKenzie, Ning, et al. „62185 Beliefs, Attitudes, and Experiences of Individuals using Melanotan II.” Journal of the American Academy of Dermatology 93.3 (2025): AB133.
Mekhail, Joseph, Caroline Howard, and Ruth Milanaik. „From Mewing to Peptides: Looksmaxxing as an Emerging Pediatric Concern.” Pediatrics 158.3 (2026): e2026077705.
Mendias, Christopher L., and Tariq M. Awan. „Safety and Efficacy of Approved and Unapproved Peptide Therapies for Musculoskeletal Injuries and Athletic Performance: CL Mendias, TM Awan.” Sports Medicine (2026): 1-15.
Meza, Alan D. Villegas, et al. „Injectable Peptides in Sports Medicine: A Structured Narrative Review of Evidence, Safety, and Antidoping Implications.” JBJS reviews 14.5 (2026): e26.
Mingxing, Liu, and Yu Yanfei. „Adverse effects of anabolic androgenic steroid abuse in athletes and physically active individuals: a systematic review and meta-analysis.” Substance Use & Misuse 60.6 (2025): 873-887.
Perananthan, Varan, and Jacob George. „Severe liver injury following use of RAD-140, a selective androgen receptor modulator, for body building.” Australian Prescriber 47.1 (2024): 26.
Risius, Marten, Christopher David, and Daline Ostermaier. „How ‘looksmaxxing’self‑improvement apps are marketing misogyny to young men.” The Conversation (2026).
UKAD (2026, 11 maja). Health risks and misinformation online – UK Anti-Doping survey exposes products ‘not for human consumption’ being promoted to youngsters on social media. https://www.ukad.org.uk/news/health-risks-and-misinformation-online-uk-anti-doping-survey-exposes-products-not-human. [dostęp: 17.09.2026].
Zaiser, Christopher, et al. „The relationship between anabolic androgenic steroid use and body image, eating behavior, and physical activity by gender: A systematic review.” Neuroscience & Biobehavioral Reviews 163 (2024): 105772.
©FarmacjaSportowa.pl
